विरही रात्र

विरही रात्र

मावळला सुर्य न संधीप्रकाश जीवनी उरला !
बोचऱ्‍या आठवणीँचा सुगंध आसमंती दरवळला !!
लाल क्षितिजावरती पक्षांची दीसे आडवी रांग !
मन पोहचते शुन्यात अन विचारांत अथांग !!
अंधाराचा विळखा जगाबरोबरच माझ्या मनाला !
ह्रदयाचे हुंदके मग वाढती क्षणाक्षणाला !!
चंद्राच हळुच डोकावण रात्रीला जरी करते शांत !
पण माझ मन पुरत बुडत आठवणीत नखशिखांत !!
चांदण्यांनाही माझी दशा मग बघवत नाही !
माझ्या इच्छेसाठी पडल्याशिवाय त्यांनाही राहवत नाही !!
रात्र अशीच माझ्यासह पहाटेकडे झुकते !
माझा विरह पाहुन पहाटेलाही मग रडु फुटते !!
उभी रात्र अन पहाटही माझ्यासह अश्रुंनी थिजते !
उगाच का मग अवघी धरा दवाने भिजते !!
अखेर या सर्वाँची सुर्याला मग दया येते !
उगवत्या सुर्याचे किरण दवाश्रुंचा पसारा पुसते !!
असाच रोज असतो मी रात्री हतबल !
असतो सदा दुःखी अन असते मनी चलबिचल !!
–विकी

~ by vickyjagtap on मार्च 31, 2008.

Posted in कविता
लेबले (टॅग्ज): ,

3 प्रतिसाद to “विरही रात्र”

  1. Good one……

    saurabh यांनी । वर एप्रिल 2, 2008 at 8:51 सकाळी

  2. One of my favorite

    Swapnil यांनी । वर एप्रिल 2, 2008 at 9:01 सकाळी

  3. kadhi kadhi aaplya manatal dusarch konitari bolun jat. hi kavita wachtana asach watat. khooopch changali kavita ahe.

    sachin यांनी । वर एप्रिल 29, 2008 at 2:23 pm

तुमचा अभिप्राय नोंदवा