ती एक चन्द्र
ती चन्द्र बनुन उगाच माझ्या मन:सागराला आठवणीँची भरती आणत असते अणि विशेष म्हणजे माझ्या या चंद्राला कलाच नाहीयेत फक्त पोर्णिमाच ती काय आहे, अणि त्यामुळेच का काय आठवणीँना ओहोटीच लागत नाही. भुतकाळातील क्षण लहर बनुन मनाच्या किनारयावरची वाळु अलगद ओली करून जातात, तो ओलावा खरच इतकाही सह्य नसतो पण का कुणास ठाउक मनाला तो गारवा सारखा हवाहवासा वाटतो. पण चन्द्र उगवला की मात्र तीच लहर लाट कधी बनते तेच कळत नाही आणि तो हवाहवासा गारवा, ओलावा देणारा क्षणांचा स्पर्श एकाएकी असह्य मारामध्ये कधी बदलतो हे मनामधे उलथापालथ झाल्यावर सुद्धा समझत नाही कारन मन गुंतलेल असत चन्द्र पाहण्यात पण ते नेमक हेच विसरत की तो चन्द्र आपल्यापासून किती दूर आहे. पण तरीही ते एकच विचार करत असाव की दूर असला तरीही आम्ही परस्परांशी कशाने तरी जोडलेलो आहोत आणि दोघांनाही एकमेकांची ओढ़ आहे. आणि याच ओढीला प्रेम म्हणत नसतील???
—————————————————-अजुन बाकि
– विकी
तुमचा अभिप्राय नोंदवा